[W cieniu ognia] Rozdział 27 - "Za kulisami"

 Pod wieloma względami ta sytuacja wydawała się być absurdalna. Stałam z przodu tłumu, tuż przy barierkach, z założoną czapką z daszkiem na głowę, obszerną kurtką z napisem „Ochrona”, która była tak duża, że sięgała mi do kolan, a moja cekinowa sukienka połyskiwała w świetle reflektorów. Wyglądałam jak dziecko, które ojciec wziął ze sobą do pracy. Nikt nie pomyśli, że jestem ochroniarzem. Spojrzałam w bok na chichoczącego się Andre – znajdował się kilka metrów dalej – a potem na Ethana, który również miał piekielny uśmieszek na twarzy. Podniosłam walkie-talkie i syknęłam przez nie:  

– Pożałujecie tego nabijania się. Zniszczę was po misji.

– No sorry, po prostu nie mogę z tego widoku, bo to tak, jakby ktoś postawił krasnoludka w ogrodzie pełnym różowych flamingów – powiedział ze śmiechem Andreas do krótkofalówki.

Nie wiem, skąd wziął tak absurdalne porównanie, ale nie bez powodu przyrównał mnie do krasnoludka.

Znów uniosłam krótkofalówkę i chłodnym głosem dodałam:

– Ciebie zniszczę pierwszego. Bez odbioru.

Dostrzegłam w tłumach niewinnie uśmiechającego się do mnie Andreasa, który pomachał mi nieśmiało dłonią, jakby dopiero teraz zorientował się, że nie żartowałam i zamierzałam mu sprzedać takiego kopa, że nie pozbiera się przez kolejny tydzień. Prychnęłam pod nosem, założyłam ręce na piersi i skierowałam wzrok w stronę sceny. Coś zaczynało się dziać. Obsługa rozstawiała instrumenty, a w tłumie dało się już słyszeć poruszenie. Zapewne gdybym nie stała na samym przejdzie przy barierkach, kompletnie niczego bym nie widziała, ponieważ dziewięćdziesiąt dziewięć procent społeczeństwa zgromadzona w otoczeniu znacznie mnie przewyższała. Kiedy ktoś zwracał na mnie uwagę i głupio się uśmiechał, najwyraźniej dziwiąc się temu, że za ochronę robiły takie krasnoludki jak ja, mroziłam go spojrzeniem.

Z tych nudów zaczęłam tracić czujność. Miałam nawet przez chwilę wrażenie, że miga mi przed oczami biała czupryna, ale to przecież głupie – w tych tłumach ktokolwiek mógł mieć takie włosy, nawet farbowane. Oczywiście nawet jeżeli o tym wiedziałam, wciąż moje serce zdawało się to ignorować. Wytrzymałam już wystarczająco dużo czasu z tym dziwnym uczuciem w piersi. Po misji zamierzałam się spotkać z Aidenem.

Po trzydziestu minutach oczekiwania na scenie zjawił się oświetlony tajemniczym, niebieskim i żółtym światłem Morgan, który wystawił w górę ręce, posyłając swojej szalonej publiczności składającej się głównie z nastolatek, całusy. Szalone dziewczęta tak skakały i piszczały, że byłam pewna, iż po koncercie całkowicie ogłuchnę. Te dźwięki na tyle mnie rozproszyły, że gdyby nie walkie-talkie, nie wiedziałabym, że coś się w ogóle dzieje.

– Dach – padło stwierdzenie. To było tylko jedno słowo, ale już wiedziałam: to nie będzie spokojny koncert, jak inny mogliby tego oczekiwać.

Spoglądając w górę rzeczywiście dostrzegłam niewyraźny cień, który się tam przesuwał. Kto by pomyślał, że atak na demonicznego piosenkarza może nadejść z powietrza? Oczywiście dłużej nie myślałam. Rzuciłam przez krótkofalówkę:

– Jestem najbliżej. Idę tam.

Schowałam sprzęt do szerokiej kieszeni kurtki i poprawiłam czapkę, aby zasłaniała dokładniej moją twarz. Domyślałam się, że zaraz ktoś będzie chciał mnie zatrzymać, dlatego wyłączyłam sprzęt. Już po chwili przeskoczyłam przez barierki i skierowałam kroki na tył sceny. Nie mogłam dostać się na zadaszenie z przodu czy z boku, gdzie będę widoczna, musiałam więc wybrać tylne rusztowanie. Oczywiście pod wieloma względami wspinanie się po niestabilnej konstrukcji bez zabezpieczenia było niebezpieczne, na szczęście to nie najbardziej niebezpieczna rzecz, jaką w życiu zrobiłam. Wkrótce znalazłam się na dachu. Już z daleka widziałam postać stojącą z przodu sceny w zupełnym cieniu. Z rękami w kieszeniach wgapiała się na dół. Nie pozostałam jednak niezauważona.

– Czekałam na ciebie.

Oczywiście. To musiała być Elyse Thorne. Ta suka nie odpuści mi, póki mnie nie zabije. Najwyraźniej znieważyłam ją już wystarczającą liczbę razy.

Wyjęłam z kieszeni kurtki nóż.

– Schlebiasz mi, Elyse – powiedziałam z uroczym uśmiechem. – Brzmi, jakbyśmy były prawie przyjaciółkami.

– Ach, chwasty tak trudno wyplenić – odezwała się z zadumą kobieta, ignorując moje słowa. Wzruszyła ostentacyjnie ramionami i spojrzała na mnie przez ramię z dziwnym uśmieszkiem. Teraz w ciemnościach błyszczały tylko jej szmaragdowe oczy. – Dziś w końcu cię wykończę.

Wiedziałam, że zwykłymi sposobami nie rozprawię się z demonicą. Musiałam wykorzystać wszystko, co miałam pod ręką. Zastanówmy się, jakie dostępne rozwiązania posiadałam. Znajdowałyśmy się na szczycie dachu, na którym rozpościerała się czarna plandeka. Obie stałyśmy na metalowej konstrukcji, aby nie przebić się przypadkiem przez ten materiał. Poniżej znajdowało się tylko rusztowanie, a na nim wszystkie dostępne sprzęty, takie jak reflektory. Miałam już plan.

Elyse długo nie czekała. Wystartowała w moim kierunku, nawet nie próbując użyć mocy. Pozwoliłam jej na zetknięcie się ze mną. Ze stalowego szkieletu wytrąciła mnie tak mocno, że wpadłam na czarną plandekę, która zgodnie z oczekiwaniami porwała się i posłała ciało na stalową konstrukcję poniżej. I tu przydały się zdolności akrobatyczne. Pewnie gdybym odpowiednio nie ułożyła ciała, wleciałabym pomiędzy dziurę i wylądowała na scenie, psując całe przedstawienie. Tymczasem chwyciłam się metalowej rury, dosłownie stając na rękach i przekładając zgrabnie nogi na konstrukcję. Z nożem w ręku trudno to zrobić, ale nie było to niewykonalne. 

Po chwili stałyśmy ze sobą twarzą w twarz. Tylko że Elyse również świetnie radziła sobie ze stąpaniem po tej lichej scenie walki. I wyglądała, jakby myślała, że już wygrała. 

Ściągnęłam kurtkę i wyrzuciłam ją daleko poza scenę, posyłając jej wyzywający uśmieszek.

– Zmażę ci ten uśmieszek z twarzy – powiedziała demonica, przekręcając głowę w bok jak psychopatyczna laleczka. Przeskakując przez kilka stalowych prętów, zaczęła się do mnie zbliżać. Kiedy była już niedaleko, kopnęłam w pobliski reflektor wiszący na jarzmie, a on z kolei skierował rażące światło dosłownie na chwilę na Elyse, która straciła czujność i zamknęła odruchowo oczy. To wtedy rzuciłam w jej kierunku nożem, który wbił się prosto w pierś. Zawyła z bólu i nawet się zachwiała, szybko odzyskała jednak równowagę. Na dodatek wyglądała na jeszcze bardziej wściekłą niż wcześniej. Wyjęła z piersi nóż – teraz ulatniał się z niej dymek. Oczywiście celowo nie trafiłam w serce. To byłoby za szybkie.

– I sądzisz, że dobrym sposobem było zmarnowanie jedynej broni, jaką posiadasz?

Skąd wiesz, że to jedyna broń, jaką posiadam? – pomyślałam ironicznie, nie dając po sobie jednak tego poznać. To oczywiste, że chciałam wytrącić ją z równowagi, aby przestała być tak czujna. Elyse prawdopodobnie była jedną ze słabszych demonic z departamentu. Nie wykazywała się nie wiadomo jakimi zdolnościami magicznymi i łatwo gubiła ją pycha. Dlatego chciałam uczynić z niej swoją pierwszą ofiarę.

Miałam nad nią pewną przewagę. Elyse nie wiedziała, jakie efekty specjalne przygotował Morgan. Ja znałam dokładnie każdą minutę koncertu i wiedziałam, co się wkrótce wydarzy.

– Chcesz się mnie pozbyć bez używania magii? To może być trudne – rzuciłam z wyzywającym uśmieszkiem.

– Teraz, kiedy nie masz broni? – spytała z prychnięciem. – To będzie łatwiejsze niż sądzisz.

Pozwoliłam jej do siebie dotrzeć. Zamachnęła się na mnie moim własnym nożem, a ja uchyliłam przed tym ciosem głowę. Spróbowała również podciąć mi nogi, ale zgrabnie przeskoczyłam na dalszy element konstrukcyjny. Przez dłuższą chwilę bawiłyśmy się w kotkę i myszkę, jak dotąd na szczęście skutecznie udawało się omijać nerwowe ruchy demonicy, która stawała się coraz bardziej niecierpliwa. Myślała, że od naszej ostatniej bitwy niczego się nie nauczyłam? Miałam dużo czasu, aby poćwiczyć swoją prędkość, skupienie i elastyczność. 

Zerknęłam ukradkiem na zegarek. Koniec zabawy. Właśnie zbliżał się kulminacyjny moment piosenki. Przystanęłam w samym rogu, a chwilę później sztucznie wytworzony na dole dym powędrował do góry, zasłaniając zarówno moją postać, jak i Elyse. Tyle, że wiedziałam, gdzie się teraz znajduje, a to wszystko dzięki parującej ranie, wystarczająco wyraźnej, aby zobaczyć ją wśród białego dymu. Podskoczyłam, chwytając się stalowej belki i w momencie, w którym na mnie natarła, zabujałam się i kopnęłam ją obiema nogami prosto w pierś. Upadła, niknąc gdzieś w dymie. Oczywiście nie dała mi chwili wytchnienia, bo zaraz uwolniła cienistą moc, która niespodziewanie chwyciła za mój nadgarstek oraz kostkę i pociągnęła w swoją stronę. Zderzanie się z metalową konstrukcją nie było przyjemne, ponieważ walnęłam w nią również głową. To nie był jednak jeszcze dobry moment, aby pokazać, że pod sukienką mam ukryty drugi nóż. Dałam się więc pociągnąć aż pod nogi Elyse, które uśmiechnęła się do piekielnie, patrząc na mnie z góry. Chwilę później chwyciła za przód mojej sukienki i lekko uniosła ciało, patrząc prosto w twarz. I właśnie dzięki temu przestała widzieć, co robię rękami. 

– Świetnie się bawisz, co? – syknęła.

Gdy to mówiła, przypięłam linkę zabezpieczającą reflektor karabińczykiem do paska przy jej płaszczu. W tym momencie perkusja huknęła, a wyciągarka, do której ją podczepiłam, pociągnęła ją gwałtownie do tyłu. Elyse spadła z belki, zanim zdążyła zrozumieć, co się dzieje. Poleciała szerokim łukiem pod konstrukcją aż na drugą stronę sceny. Przeleciała nad głową Morgana, który nie dał się zbić z pantałyku i dalej śpiewał, a potem z głuchym łoskotem uderzyła w zawieszone kolumny głośnikowe. Miałam nadzieję, że publiczność weźmie to za część utworu. Może byli równie zdziwieni co Morgan, ale uznali najwyraźniej, iż to zaplanowane akrobacje.

To nie był oczywiście koniec. Lina odbiła Elyse od głośników i zaczęła wracać tym samym łukiem w moją stronę. Wymachiwała bezradnie rękami w powietrzu. Ustawiłam się pewniej na belce i wreszcie sięgnęłam po drugi nóż. Uśmiechnęłam się szeroko, chowając broń za plecami. I kiedy była już przy mnie, chwyciłam ją za przód płaszcza i wbiłam nóż prosto w pierś. Patrzyłyśmy sobie w oczy tylko przez ułamek sekundy. Widziałam zaskoczenie, ale i złość w jej twarzy. Nawet jeżeli dostała jednak śmiertelny cios, a światła na dole zostały przyciemnione zgodnie z rozkładem piosenki, ponieważ zbliżał się spokojniejszy, bardziej nostalgiczny moment, nie powstrzymało jej to przed ostatnim użyciem mocy. Cień chwycił mnie niezgrabnie za nogę i wytrącił z równowagi. Poleciałam w jej kierunku akurat w momencie, w którym rozpadła się w oparach dymu. W ostatniej chwili chwyciłam się linki i poleciałam w dół. Widziałam, jak przerażony Morgan odsuwa się na tył sceny, niemal przylegając do niej plecami, ale nie z tego powodu, że widział, jak lecę. Patrzył na kogoś, kto najwyraźniej pojawił się na środku sceny. 

Linka, na której się bujnęłam, zapewne pod wpływem mocy Elyse pękła, choć nie na tyle wysoko, abym stała się mokrą plamą na deskach. W najgorszym wypadku skończę z połamanymi kończynami. Chyba że ktoś mnie przed tym powstrzyma. Oczywiście miałam w głowie jedną osobę. I najwyraźniej ją wyśniłam.

Wleciałam prosto w ramiona demona w momencie, w którym muzyka ucichła, a dym rozlał się na boki. Niemal wytrąciłam go z równowagi, a jednak ustał w miejscu, mocno chwytając mnie pod kolanami, a drugą dłoń zaciskając na plecach. Miał na sobie czapkę i kurtkę ochroniarza, podobnie jak ja wcześniej. Uśmiechał się pod nosem, jakby kolejny raz czerpał satysfakcję z tego, że urtował mi tyłek. Spojrzeliśmy sobie w oczy, choć tylko na krótki moment. To wszystko działo się w mgnieniu oka. Najpierw zaśmiałam się z powodu absurdalności tej sytuacji, a potem objęłam dłońmi jego policzki i niespodziewanie pocałowałam go w usta.

Nagle wszystko zgasło, a dookoła rozległy się oklaski. Wtedy, wykorzystując moment nieuwagi publiczności, zostałam opuszczona na ziemię i pociągnięta za rękę za scenę. Weszliśmy za kotarę, by zaraz ponownie zetknąć się ze sobą spojrzeniami. Staliśmy tu twarzą w twarz.

– Świetne przedstawienie, co? – spytałam z niewinnym uśmiechem, kurczowo trzymając sie czerwonej kotary. – Akurat piosenka była o miłości. Pasowało – dodałam na swoją obronę. 

Nie wiem, co mi strzeliło do głowy, żeby to zrobić. Może po prostu chciałam ratować swój nieudany upadek, robiąc z niego niesamowity spektakl, a może to adrenalina, która kazała mi się przyssać do demona na oczach tysiąca ludzi, zupełnie jakbym zapomniała z tej radości o tych, którzy na nas patrzą. Połączenie tych dwóch powodów również wchodziło w grę.

– Rozumiem, że świetnie się bawiłaś? – spytał Aiden, zakładając ręce na piersi i patrząc na mnie z góry z uniesioną brwią. Wobec tego spojrzenia poczułam się może nieco winna. Chociaż szybko mi przeszło, bo przypomniałam sobie, że on zrobił ostatnio to samo. Teraz to ja założyłam ręce na piersi i spojrzałam na niego krytycznym wzrokiem.

– Rozumiem, że ostatnio też się świetnie bawiłeś, kiedy mnie całowałeś? – spytałam niemal wyzywająco.

Na twarz Aidena powoli zaczął wchodzić niepokojący uśmieszek. Szmaragdowe oczy natomiast zmrużyły się jak u węża szykującego się do ataku.

– Nie zaprzeczę.

– A więc jesteśmy kwita. – Również posłałam mu wredny uśmieszek. Chwilę później usłyszałam gdzie z oddali własne imię. Spojrzałam przez ramię tylko na chwilę, ale gdy wróciłam spojrzeniem w miejsce, gdzie stał Aiden, już go tam nie było. Zmarszczyłam z niezadowoleniem czoło, ponieważ liczyłam na kontynuację dialogu. Zostało tylko westchnąć i wzruszyć ramionami.

Dobiegł do mnie Ethan wraz z Andreasem. Liczyłam na to, że skoro jako pierwsi rzucili się mi na ratunek, nie widzieli, że całowałam się na scenie z demonem. Zresztą gdyby Ethan o tym wiedział, pewnie patrzyłby teraz  na mnie z góry, wykrzywiając usta w grymasie, a tymczasem wyglądał na bardzo przejętego. Zatrzymując się tu, chwycił za moje ramiona i upewnił się, że nic mi nie grozi.

– Wszystko w porządku? – spytał niepodobnym do siebie troskliwym głosem.

– Tak. – Uśmiechnęłam się. – A co najważniejsze, zabiłam Elyse. – Wyprostowałam się dumnie.

– Jeszcze nie wiem, czy ci gratulować, czy życzyć powodzenia, bo niedługo reszta demonów z departamentu uczyni z twojego życia piekło – odezwał się Andreas, kładąc zastanawiająco rękę na podbródek. – A, co się tym przejmować, na razie cieszmy się, że ci się udało. – Wyszczerzył zęby i poklepał mnie po ramieniu.

– Skąd wiedzieliście, że tu będę? – spytałam.

– Ariana zauważyła, że jakaś kobieta spada z góry na scenę i się od niej odbija. Wtedy już wiedzieliśmy, że świetnie się bawisz. – Andre wzruszył ramionami. – Mieliśmy nadzieję, że wkrótce pojawisz się za sceną.

Czyli nie widzieli mojego pocałunku. Doskonale.

– Następnym razem powiedz nam, co zamierzasz, a nie leć na złamanie karku zabijać demony – mruknął niezadowolony Ethan.

– Oczywiście. – Posłałam mu niewinny uśmiech, który mógł mówić tylko jedno: „raczej się do tego nie zastosuje”, to dlatego zaraz przewrócił oczami. – Wracajmy do reszty.

Piosenki Morgana na nowo rozbrzmiały na scenie, a my ruszyliśmy do naszych przyjaciół. Ustawiając się na pozycji, w której wcześniej byłam, dostrzegłam ukradkiem, że ktoś na mnie patrzy. Widziałam Arianę, która dziwnie podejrzanie się uśmiechała. Łapiąc ze mną spojrzenie, wypowiedziała słowa, jakich nie mogłam usłyszeć, ponieważ było za głośno, za to z ruchu warg wyczytałam je wspaniale:

„Widziałam to”. 

Po nich ułożyła w górze serduszko.

Potrząsnęłam głową z niedowierzaniem i zwróciłam się z powrotem w kierunku sceny. Do końca koncertu nie zwracałam już jednak uwagi na to, o czym śpiewa Morgan. W myślach odtwarzałam kolejny pocałunek, kompletnie zapominając o tym, że zabiłam pierwszą w swoim życiu demonicę z departamentu.